TΙ ΟΡΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΠΡΟΩΡΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ; 

Ως  πρόωρος τοκετός ορίζεται κάθε τοκετός που ολοκληρώνεται  πριν από τη συμπλήρωση της 37^ης εβδομάδας κύησης και πρώιμος πριν από την 34^η εβδομάδα κύησης. 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΩΡΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ; 

Η συχνότητα του πρόωρου τοκετού ανέρχεται σε περίπου 10% των συνολικών κυήσεων. Η προωρότητα συνιστά το βασικότερο αίτιο περιγεννητικής νοσηρότητας και θνησιμότητας και είναι αυξημένη σε τοκετούς πριν από την 32η εβδομάδα κύησης, καθώς  και σε νεογνά με βάρος γέννησης μικρότερο των 800 γραμμαρίων. 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΙΤΙΑ-ΟΙ ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΩΡΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ; 

Τα ακριβή αίτια που προκαλούν τον πρόωρο τοκετό τις περισσότερες φορές δεν είναι γνωστά. Υπάρχουν όμως ποικίλοι παράγοντες , η παρουσία των οποίων στην κύηση προδιαθέτει στην εμφάνιση πρόωρου τοκετού, όπως: 

• ατομικό ιστορικό πρόωρου τοκετού
• πολύδυμη κύηση
• συγγενείς ανωμαλίες μήτρας, ινομυώματα, ανεπάρκεια τραχήλου μήτρας
• ανώμαλη εμφύτευση πλακούντα (προδρομικός πλακούντας, αποκόλληση )
• λοιμώξεις των υμένων και του κατώτερου γεννητικού συστήματος
• παθολογικές καταστάσεις , όπως υπέρταση , προεκλαμψία , σακχαρώδης διαβήτης

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΩΡΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ;  

Στις περιπτώσεις υποψίας πρόωρου τοκετού είναι σημαντικό να γίνεται άμεση  αξιολόγηση της κατάστασης  από τον θεράποντα γιατρό, ο οποίος με τη χρήση καρδιοτοκογραφήματος θα διαπιστώσει τη συχνότητα των συσπάσεων και με χρήση διακολπικού υπερηχογραφήματος ή και  διακολπικής εξέτασης θα διαπιστώσει το βαθμό εξάλειψης και διαστολής του τραχήλου της μήτρας και  θα εκτιμήσει την πιθανότητα πρόωρου τοκετού.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΩΡΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ;

Αρχικά, χορηγούμε κορτικοστεροειδή για την ωρίμανση των πνευμόνων του εμβρύου.

Ανάλογα με την κλινική εικόνα του τραχήλου και την ηλικία κύησης δίδεται αγωγή  για αναστολή ή επιβράδυνση του τοκετού. 

Σε επιλεγμένα περιστατικά μπορεί να χρειαστεί διακολπική ή διακοιλιακή περίδεση του τραχήλου της μήτρας.

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΩΡΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ; 

Πολλές είναι οι επιπλοκές που προκαλεί η προωρότητα, καλύπτοντας ένα μεγάλο μέρος της άμεσης και απώτερης νεογνικής νοσηρότητας. Η συχνότητα και η βαρύτητα των επιπλοκών αυτών , είναι αντιστρόφως ανάλογη της ηλικίας κύησης. Οι κυριότερες καταστάσεις άμεσης νοσηρότητας που προκαλεί είναι: 

• το σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας
• νευρολογικά συμβάματα
• νεκρωτική εντεροκολίτιδα
• εγκεφαλική αιμορραγία
• σηψαιμίακ.α.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΩΡΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ; 

 Τα τελευταία χρόνια, η χρήση διακολπικής υπερηχογραφίας, έχει βοηθήσει αποτελεσματικά στην πρόβλεψη και τελικά στη  δευτερογενή πρόληψη του πρόωρου τοκετού. 

Πιο συγκεκριμένα μετρώντας στην αυχενική διαφάνεια (αναλυτικό υπερηχογράφημα α΄τριμήνου) το μήκος του τραχήλου κάνουμε πρώιμη πρόγνωση των πιθανοτήτων πρόωρου τοκετού στις 10 με 14 εβδομάδες της κύησης.

Γνωρίζοντας από το α΄ τρίμηνο της εγκυμοσύνης ποιές γυναίκες έχουν μικρό τράχηλο μπορούμε να παρέμβουμε έγκαιρα:

• Δίνοντας προγεστερόνη στη μητέρα
• Τοποθετώντας ειδικό πεσσό στον τράχηλο ο οποίος μειώνει τις πιθανότητες πρόωρου τοκετού
• Διενεργώντας διακολπική ή διακοιλιακή περίδεση τραχήλου

Παρά την εξέλιξη της Ιατρικής και της Τεχνολογίας, ο πρόωρος τοκετός αποτελεί στις μέρες μας, το σοβαρότερο μαιευτικό πρόβλημα στον αναπτυγμένο κόσμο. Παράλληλα όμως, ο περιορισμός της προωρότητας αποτελεί πρόκληση για τον παγκόσμιο επιστημονικό πληθυσμό.